“Mijn kind is echt goed met zijn handen” lijkt een variabele om deviant gedrag en het niet afronden van een opleiding te verklaren. Toch siert het de ouder wel, het inzicht dat je kind gewoon dom -en waarschijnlijk lelijk- is en dan -ongetwijfeld- goed met zijn handen is of moet zijn. Dan weet je dat successen gezocht moeten worden in het al jong kunnen fietsen en altijd goed kunnen helpen met het inruimen van de vaatwasser afdrogen. En dat je op je 38e een versleten rug hebt.

De volwassen variant: “ik ben echt iemand van de praktijk. Al die boeken, maar in de praktijk is het wel anders. Ik sta graag dichtbij de praktijk”

Sowieso haat ik het als mensen hun eigen individuele ervaringen gaan delen om iets te weerleggen. “Dat kan er wel staan, maar als ik zo om mij heen kijk..”. Hun individuele ervaring is nietsbetekenend en bovenal oninteressant. Ik neem er aanstoot aan als mensen denken dat ik op een moment geinteresseerd ben in hun verhaal en door blijven praten. Net als het aanstootgevend is als mensen sowieso iets vragen waar je niets over af wil weten. Ik ambieer om dan verontwaardigd te reageren, in blik en houding. Dat men zich opgelaten voelt dat ze jou iets hebben durven vragen over een dergelijk onzinnig onderwerp.

Wel vraag ik mensen graag bewust naar onzinnige dingen in de hoop dat de belediging overkomt. Zo vraag ik regelmatig of ze misschien weten hoe ik de olie van mijn auto moet bijvullen, in de tonatie moeten zij dan de indruk krijgen dat ik hun een favour doe door ze iets te vragen over een onderwerp waar ik denk dat ze veel vanaf weten.

“Hun moeten eens ophouden met dat wij zij gedoe, al dat gezeur over allochtonen”.