Eén van de ridicuulste eigenaardigheden van de mens moet toch wel zijn dat voortdurende streven ergens de eerste, beste of belangrijkste in te zijn. Laten we nu eens nemen een activiteit als hardlopen. In het kader van de gezondheid valt hier in beperkte mate wellicht nog wat voor te zeggen, in competitieverband, of wat voor wedstrijdverband dan ook maken we onszelf louter nog belachelijk en is deze activiteit volstrekt zinloos. Daar doen we onze algehele gezondheid overigens ook al helemaal geen plezier meer mee;  de allereerste man die het in zijn hoofd haalde 42 kilometer hard te lopen viel kort daarop dood neer.

En welbeschouwd, waar ben je nou helemaal de beste in als jij als eerste over een streep loopt terwijl alle andere zwetende en hijgende broeders nog achter je lopen? Je mag dan concluderen dat jij die dag de eerste bent geweest van een groep mensen waar je eigenlijk toch helemaal niet bij wil horen! Want waar hebben wij het hier over!? Wij hebben het over mensen die hun leven geheel in het teken zetten van een toch behoorlijk stompzinnige activiteit als lopen. Mensen die er uitzien alsof ze zich in de laatste fase van een terminale ziekte bevinden. Ben jij van zo’n bende de eerste, zou je jezelf diep moeten schamen. En dan laat je je dus niet op een podium hijsen met een bos bloemen in je handen en een ketting om je nek. 

Dit gezegd hebbende, meisjes van 13 die als eerste de wereld over willen zeilen moeten wij dat soort kansen niet ontnemen. Die moeten wij direct, samen met zo veel mogelijk anderen die het in hun hoofd halen ergens de beste in te willen worden, een boot op schoppen en direct te water laten. Wat mij betreft één voorwaarde: er gaat een berg glinsterende spiegels en kraaltjes mee en er wordt verplicht een aantal weken voor de kust van Somalië rondgedobberd.